Ένα από τα πιο εντυπωσιακά σπήλαια της Ελλάδος, είναι το Σπήλαιο των Λιμνών που βρίσκεται σε υψόμετρο 827 μέτρων και ξεχωρίζει για τις 13 κλιμαλωτές λίμνες του και τον εξαιρετικό σταλακτικό διάκοσμο.

Η παλαιότερη ονομασία του σπηλαίου ήταν Τρουπίσιο, και σύμφωνα με την παράδοση βρήκαν καταφύγιο οι κόρες του βασιλιά της Τίρυνθας, όταν καταλήφθηκαν από μανία μετά από τιμωρία της θεάς Ήρας, επειδή καυχήθηκαν ότι το παλάτι τους ήταν ωραιότερο από αυτό της Ήρας. Το σπήλαιο ήταν γνωστό στον άνθρωπο από την 6 χιλιετία π.χ. Τα ευρύματα που ήρθαν στο φώς χρονολογήθηκαν στην Νεότερη Νεολιθική, την Πρώϊμη, την Μέση και την Ύστερη Χαλκοκρατία όπου υπάρχει πολλαπλή χρήση του χώρου κυρίως κοντά στην φυσική είσοδο στην πρώτη αίθουσα του σπηλαίου. Σύμφωνα με τους γεωλόγους το σπήλαιο έχει διανοιχτεί εν μέρει μέσα στους Κρητιδικούς ασβεστόλιθους της γεωτεκτονικής ενότητας της Τρίπολης και εν μέρει μέσα στους ανωκρητιδικούς, λεπτοπλακώδεις ασβεστόλιθους της ενότητας της Πίνδου. Η ανάπτυξη του έχει γίνει κατά μήκος ρήγματος με ΒΔ διεύθυνση και η γενική  μορφολογία του είναι ανάλογη με το μεγάλο ύψος οροφής. Από υδρολογική άποψη το σπήλαιο μπορεί να χωριστεί σε τέσσερα τμήματα. Το πρώτο τμήμα είναι ξηρό, το δεύτερο τμήμα έχει διαδοχικές λίμνες, το τρίτο και μεγαλύτερο έχει έντονες κατακριμνήσεις που το απομάκρυναν από το προηγούμενο τμήμα των λιμνών, και το τέταρτο όπου βρίσκουμε πάλι  λεκάνες με νερό. Η θερμοκρασία είναι σταθερή μεταξύ 12 και 17ο c. Η πρώτη εξερεύνηση έγινε το 1964  από  τους  κατοίκους των Καστριών με πρωτοβουλία του Βασίλη Τεμπέλη και  ολοκληρώθηκε το 1965 από τον Ελληνικό Ορειβατκό Σύνδεσμο με συμμετοχή Ελλήνων και ξένων σπηλαιολόγων. Το 1981 άρχισαν τα σχέδια αξιοποίησης του χώρου που παραδόθηκε στο κοινό το 1990. Το Μάϊο του 2001 ένα ακόμη τμήμα δόθηκε στους επισκέπτες που έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν την κρεμαστή γέφυρα και τους καταρράχτες που σχηματίζονται σε διάφορα σημεία στα πλάγια δεξιά η αριστερά από τις εκβολές του νερού για να συναντηθούν πολλοί μαζί στο τέλος αυτής της διαδρομής.